حس حضور | چقدر حضور امام زمان(عج) را در زندگی درک می کنیم؟

در زندگی، لحظه‌هایی هست که تنها دل‌های بیدار آن‌ها را لمس می‌کنند؛ لحظه‌هایی که رنگ حضور خدا و حجت او را دارد. با این حال، بسیاری از ما در میان شتاب روزمره، دل‌مشغولی‌ها و گرفتاری‌ها، از کنار این حقیقت آرام و عمیق عبور می‌کنیم، بی‌آنکه مکثی کنیم. یکی از اساسی‌ترین شاخص‌های سبک زندگی مهدوی، همین حس حضور همیشگی امام زمان علیه السلام در لایه‌های پنهان و آشکار زندگی ماست.

پرسش اصلی اینجاست: ما واقعاً تا چه اندازه این حضور را درک می‌کنیم؟

باور به حضور خدا؛ مقدمه‌ای برای حس حضور امام

برای سنجش میزان خداجویی خود، کافی است به واکنش‌هایمان در لحظات دشوار نگاه کنیم. قرآن وعده‌ای آرام‌بخش می‌دهد:

وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْ‏ءٍ قَدْراً

«هر کس تقوای الهی پیشه کند، خداوند راه نجاتی برای او قرار می‌دهد و از جایی که گمان نمی‌کند، روزی‌اش می‌رساند»

اما وقتی مسیرها به ظاهر بسته می‌شود و کارها گره می‌خورد، دل ما به کدام سمت می‌چرخد؟ به ناامیدی یا به همین وعده روشن؟ تفاوت این دو انتخاب، همان فاصله میان دانستن و احساس حضور است.

مشکل بسیاری از ما نه در نداشتن ایمان، بلکه در نرسیدن به لایه‌ی عمیق حس حضور نهفته است. اگر قرار باشد تنها یک نسخه‌ اصلی برای رشد معنوی و حتی کامیابی در زندگی معرفی شود، آن نسخه چیزی نیست جز: زنده نگه داشتن احساس حضور محبوب در همه لحظات زندگی.

امام صادق علیه السلام تصویری لطیف و در عین حال هشداردهنده از این حقیقت ارائه می‌دهند؛ اینکه صاحب این امر در میان مردم زندگی می‌کند، در کوچه و بازار قدم می‌زند، بر فرش‌های آنان گام می‌نهد، اما بسیاری او را نمی‌شناسند.

افق نگاه امام صادق علیه السلام به این حقیقت، برای کسانی که می خواهند با امام زمان زندگی کنند، مسیر را نمایان می کند.

کسی که به درک حضور برسد، امام را در همه ساحت‌های زندگی خود می‌بیند و از همراهی معنوی با او محروم نمی‌ماند؛ حتی اگر دیدار ظاهری برایش ممکن نباشد. نمونه‌اش ابوهارون مکفوف است؛ مردی که نابینایی چشم، مانع بینایی دل او نشد.

فرمول ساده سبک زندگی مهدوی

بیایید با خودمان صادق باشیم: میزان توجه ما به حضور اماممان در زندگی چقدر است؟ اگر این حس کم‌رنگ است، راه جبرانش پیچیده و دور از دسترس نیست. کافی است اعمال روزمره‌مان را وارد مدار توجه به امام کنیم.

• مادری که هر روز برای خانواده‌اش غذا آماده می‌کند، می‌تواند ثواب زحمت خود را نذر ظهور حضرت کند.
• کسی که راهی سفر می‌شود، صدقه‌اش را به نیت سلامتی امام زمان بدهد.
• مردی که برای کسب روزی حلال تلاش می‌کند، هر قدمش را با نیت خدمت به صاحب‌الزمان بردارد.
• جوانی که درس می‌خواند، می‌تواند ثواب تلاش علمی خود را نذر فرج حضرت کند.

همین نیت‌های ساده، کارهای معمولی را به عبادت منتظرانه تبدیل می‌کند.

وقتی باور کنیم که برای امام خود قدم برمی‌داریم، کیفیت رفتارهایمان دگرگون می‌شود. دقت، تعهد، صداقت و انگیزه جان تازه می‌گیرد؛ چون انسان وقتی خود را در برابر نگاه حجت خدا ببیند، ناخودآگاه بهترین نسخه خود را عرضه می‌کند.

از طرفی در روایات به ما گفته اند که می توانید از خدا بخواهید تا قلب‌هایتان را پذیرای زندگی با امام زمان کند:

اللهُمَّ لَیِّن قلبِی لِوَلِیِّ أمرِکَ

آثار اجتماعی حس حضور

اگر جامعه‌ای بر مدار سبک زندگی مهدوی حرکت کند، محصول آن چیزی جز مهر، آرامش و همدلی نخواهد بود. اختلاف‌ها کاهش می‌یابد، روحیه همکاری تقویت می‌شود و زمینه برای رشد افراد توانمند و کاربلد فراهم می‌گردد. مهم‌تر از همه، کسانی که هنوز با این سبک زندگی آشنا نشده‌اند، با دیدن ثمرات دلنشین آن، به این مسیر جذب می‌شوند یا دست‌کم برای رشد خود گام برمی‌دارند. از همین روست که سبک زندگی مهدوی، مؤثرترین و زنده‌ترین شکل امر به معروف و نهی از منکر به شمار می‌آید.